Formuła Camerona
Alternatywny model prognozowania wyników z wykładniczą korektą dystansu.
Formuła Camerona, opracowana przez Dave'a Camerona w 1997 roku, przewiduje czasy wyścigów przy użyciu wykładniczego czynnika korygującego, który zmienia się wraz z dystansem. W przeciwieństwie do formuły Riegela ze stałym wykładnikiem korekta Camerona jest większa, gdy znany bieg jest krótki — gdzie większą rolę odgrywa wydolność beztlenowa — i maleje wraz ze wzrostem znanego dystansu.
FORMUŁA
T2 = T1 × (D2/D1) × [f(D1) / f(D2)]
f(d) = a + b × e(-d/c)
Jak działa korekta
Funkcja f(d) = a + b × e^(-d/c) maleje wraz ze wzrostem dystansu. Dla biegów dłuższych niż ~10 km człon wykładniczy zbliża się do zera i f(d) ≈ a.
Przy prognozowaniu z krótkiego dystansu (5K), f(D1) jest znacznie większe niż f(D2), przez co stosunek przekracza 1 — przewidując bardziej konserwatywny (wolniejszy) czas maratonu. Odzwierciedla to fakt, że wynik na 5K zależy bardziej od VO2max i szybkości niż od wytrzymałości tlenowej wymaganej w maratonie.
Przy prognozowaniu z umiarkowanego dystansu (10K), korekta jest niewielka — 10K is już dobrym wskaźnikiem tlenowym — więc Cameron podaje nieco bardziej optymistyczną prognozę maratonu.
Przykład
Przebiegłeś 10K w 42:00. Jaki jest Twój przewidywany czas w maratonie?
f(10) = 0.000495 + 0.000985 × e^(-10/1.4485) ≈ 0.000496
f(42.2) ≈ 0.000495 (exponential ≈ 0)
T2 = 2520 × (42.195/10) × (0.000496/0.000495)
T2 ≈ 10,666 s ≈ 2:57:46
Riegel podaje ~3:13:00 dla tych samych danych — różnica wynosi ~15 min.
Cameron vs Riegel — kiedy stosować
| Znany → Cel | Cameron | Riegel | Różnica |
|---|---|---|---|
| 5K (20:00) → 10K | 42:24 | 41:41 | +43s (Cameron bardziej konserwatywny) |
| 5K (20:00) → Marathon | 2:59:23 | 3:11:49 | −12min (Cameron bardziej optymistyczny) |
| 10K (42:00) → Marathon | 2:57:46 | 3:13:00 | −15min (Cameron bardziej optymistyczny) |
Żadna z formuł nie uwzględnia terenu, historii treningowej ani warunków w dniu startu. Traktuj je jako wskazówkę, nie gwarancję.
Przetestuj obie formuły
Wprowadź wynik i porównaj prognozy Riegela i Camerona.
Formuła Camerona: kiedy i jak jej używać
Formuła Camerona, opracowana przez Dave'a Camerona w 1997 roku, przewiduje czasy wyścigów za pomocą wykładniczego czynnika korekcyjnego, który zmienia się w zależności od znanych dystansów. W przeciwieństwie do podejścia Riegela ze stałym wykładnikiem, Cameron stosuje większą korekcję, gdy dystans startowy jest krótki.
W praktyce Cameron jest zazwyczaj bardziej konserwatywna niż Riegel przy przewidywaniu długich wyścigów z krótkich osiągów (np. 5K do maratonu), a nieco bardziej optymistyczna przy przewidywaniu z umiarkowanych dystansów. Prediktor Calcpace uruchamia oba równolegle, abyś mógł je porównać.
Żadna formuła nie jest powszechnie dokładniejsza — obie są modelami empirycznymi ze znanych ograniczeniami. Najlepiej traktować zakres między dwoma wynikami jako przedział ufności dla Twojego czasu docelowego.
Jak to działa?
Kiedy powinienem używać Camerona zamiast Riegela?
Używaj Camerona przy przewidywaniu długiego wyścigu z krótkiego osiągu, szczególnie 5K do maratonu. Cameron jest bardziej konserwatywna w tym scenariuszu, ponieważ uwzględnia fakt, że 5K opiera się bardziej na prędkości niż na wytrzymałości tlenowej potrzebnej do maratonu.
Która formuła jest dokładniejsza?
Żadna nie jest powszechnie lepsza. Obie zostały wyprowadzone z dużych baz danych wyścigów i uchwytują różne aspekty relacji dystans-prędkość. Rzeczywista dokładność zależy od jakości wysiłku, profilu trasy i specyfiki treningu.
Czy mogę używać tych prognoz do ultramaratonów?
Nie — obie formuły były kalibrowane na danych wyścigów szosowych do maratonu. Na ultradystansach dominuje odżywianie, sen, teren i odporność psychiczna, których żadna formuła oparta na tempie nie uwzględnia.